Persoonlijke verhalen

Hallo allemaal,

Je hebt ons verhaal gelezen en dat van anderen.
Eerlijk gezegd zijn we reuze benieuwd naar jouw verhaal.
En misschien kan jij daarmee iets voor anderen betekenen.
Iets voor anderen betekenen?
Wat we elkaar kunnen bieden is herkenning en erkenning en als er iets is dat ervaringsdeskundigen goed kunnen, dan is: dat!!!!!!!!!!
Beter dan hulpverleners dat ooit zullen kunnen.
Althans dat denken wij?

Maiself

Zou je ons jouw verhaal misschien willen mailen?
Dat kan op maiself@home.nl

Marischka

Ik ben Marischka 26 jaar en getrouwd met een vrouw die Borderline heeft.Toen ik mijn vrouw net had leren kennen, wist ik eigenlijk nog niet echt wat Borderline was. (wel wat vanuit mijn studie, maar dat is nihil) Nu naar ruim anderhalf jaar samen begon ik in te zien wat Borderline is. Mijn vrouw heeft weliswaar low-level Borderline, maar toch kun je het merken. Ik merkte het aan haar explosieve gedrag. Mijn vrouw kan van het ene moment op het andere om een klein dingetje uit haar vel springen. En dan moeten de voorwerpen die ze in haar handen heeft of in haar omgeving heeft het ontgelden. (vooral de deuren) Op zo een moment denk ik; Laat maar even uitrazen. Ik laat haar op zo een moment haar gang gaan. Ze gooit wel met dingen, maar ze weet wel waarmee ze gooit:-). Echter als ik zelf niet zo lekker in mijn vel zit wil ik haar in die explosieve bui wel eens een opmerking geven. Waardoor ze dan meestal stampend de trap op loopt en naar boven gaat om uit te razen. De hoge toppen van mijn vrouw en diepe dalen zijn soms lastig. De toppen zijn het probleem niet zo.We doen dan leuke dingen of we maken er gebruik van om het huis op te ruimen. De diepe dalen kunnen vervelend zijn. Als ik zelf niet goed in mijn vel zit moet ik ervoor waken om niet met de spiraal mee naar beneden te gaan. Er zijn dagen dat ik mijn vrouw dan mee naar buiten moet slepen en haar vriendelijk moet verzoeken om zich aan te kleden, omdat ze anders dagen lang in haar pyjama blijft lopen. Meestal laat ik haar dan haar gangetje gaan en probeer haar wat te ontzien door wat extra huishoudelijk werk taken over te nemen. Loop geregeld dan even naar haar toe om haar even te knuffelen.

Soms doet het me wel eens zeer om mijn vrouw zo te zien. Het liefst zou ik haar gevoelens dan willen overnemen. Maar over het algemeen kan ik alles goed relativeren. Ik weet nl. dat ze er weer bovenop komt. Want we zijn allebei vechters en nog lang niet uitgevochten.

De reden waarom ik zo met mijn vrouw en haar Borderline om kan gaan? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik noem het maar aangeboren. Echter kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die er op een gegeven moment niet meer tegen kunnen, en dan genoodzaakt zijn om wat afstand te nemen. Borderline is een complex ziektebeeld en het is niet altijd te begrijpen. Daarom is deze site ook een "cadeautje" voor mij. Nu kan ik me goed in gaan lezen op het ziektebeeld Borderline. Dit in de hoop mijn vrouw steeds weer wat beter te kunnen begrijpen.

Groetjes Marischka

Hallo mijn naam is Gijs!

Ik heb op jullie site een paar verhalen gelezen en las heel veel dingen die overeen kwamen met mijn broertje Frits.
Op 9 maart 2001 heeft mijn broertje zijn leven beëindigt ik heb daar heel veel verdriet om gehad maar was ook heel kwaad.
Kon niet begrijpen waarom.
10 jaar geleden is het begonnen mijn broertje was altijd vrolijk,
tot ik zijn andere kant ging zien
Zo zaten we gezellig te babbelen en ineens was het een andere jongen,
ik kon het nooit begrijpen wat hij had, maar ondanks alles ik heb hem altijd bij gestaan.
Toen zijn we er achter gekomen dat hij Borderline had.
Hij had een paar keer zelfmoord willen plegen maar niet door gezet omdat ik altijd tegen hem zei dat hij er mij er veel verdriet mee zal doen.
Maar nu ik die verhalen op jullie pagina van maiself, hebt gelezen denk ik bij mezelf wat erg, want nu weet ik hoe ziek mijn broertje was.
En wat ik ook deed, het werd steeds erger.
Toen het gebeurt was, ben ik zo kwaad op hem geweest en het deed mij heel veel verdriet, hij had twee persoonlijke kanten een goeie en een zieke.
Ik heb nog wel verdriet en ben nou boos op mijn zelf.
Omdat ik hem steeds op andere gedachten heb weten te brengen.
Het voelt nu zo aan als eigenbelang, want had ik het eerder geweten, dan had ik hem nooit tegen gehouden.
Want hij was echt ziek en verdrietig en had veel pijn van binnen.
Want hij schreeuwde altijd om hulp en ik probeerde er altijd voor hem te zijn.
Maar het houdt een keer op en dan voel je je machteloos.
Maar hij heeft nu eindelijk rust gevonden.
Ik weet nu: hij heeft zijn rust gevonden en heeft het verdient.
Want hij heeft een strijd overwonnen.
Hij heeft geen pijn meer en geen verdriet meer: hij heeft zijn rust gevonden.
Ik kan nu veel beter met mijn verdriet overweg want als ik nu om hem huil,
huil ik alleen maar omdat ik weet, hij heeft rust.

Deze brief heb ik geschreven voor
Maiself
voor mijn liefste broertje.

Frits

Hallo, ik ben Marion en ik ben 32 jaar.

Toen ik 26 jaar was en mijn dochter een jaar oud was werd bij mij de diagnose borderline gesteld. Ik zal proberen te vertellen hoe ik borderline ervaar: ik voel me vaak in de steek gelaten als iemand in mijn ogen een rotopmerking maakt en dan kan ik daar dagen over inzitten en wordt dan depressief. Voel me vaak overspoeld door problemen die ik tegenkom. Voor contact met anderen ben ik doodsbang, bang dat als ze erachter komen wie ik echt ben en dat ze me niet meer aardig vinden en afwijzen terwijl ik heel graag contact wil.Heb moeite om gevoelens van boosheid toe te laten die er soms later als een explosie uit kunnen komen omdat de druk te hoog op is gelopen of ik explodeer niet maar blijf met prikkelbaarheid rondlopen waar ik dan te lang in blijf hangen. Voel me zonder mijn vriend als hij weg is alleen en weet niet wat ik moet doen om de uren door te komen. Soms kom ik 2 dagen mijn huis niet meer uit.Bij problemen kan ik uren piekeren over wat ik voel, wil en zal gaan doen. Soms betekent dat dat voor mezelf moet opkomen en dat durf ik vaak niet.Ik ben heel verlegen al ziet niet iedereen dat. Ook heb ik vaak het gevoel dat ik naar een film sta te kijken en dat ik niet deelneem aan het leven, alsof ik er niet helemaal ben. De ene dag neem ik een beslissing en de volgende dag staat de vlag de andere kant uit.

Groetjes marion

Hallo allemaal

Ik ben een meisje van 16 jaar en heb borderline. Dit is mijn verhaal en ik vertel om de wereld in te lichten hoe iemand met borderline zich op momenten voelt want er moet meer begrip komen voor dit soort mensen.
Ik ben een meisje van 16 jaar en heb Borderline.
Het begon allemaal al toen ik mijn eerste vriendinnetjes kreeg. Ik wou alleen maar met 1 iemand optrekken en zorgde er dan ook voor dat die vriendin alleen voor mij ging en dat niemand ertussen kwam.
Nu is dat nog steeds zo heb ene paar vriendinnen maar claim ze ongelofelijk. Dat is voor hun vaak moeilijk. IK kan ze zo claimen dat ik helemaal bezit van hun neem en alleen nog maar bezig zijn met mij. Mijn vriendin blijft dit jaar zitten omdat ik zoveel problemen heb.
Mijn jeugd was niet echt leuk. Ik ben geestelijk en mishandeld door mijn vader, jarenlang. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden dan ook gescheiden. Toen begon alles.
Ik begon mezelf de schuld ervan te geven en haatte mezelf zo erg dat ik mezelf begon te snijden. Ik was toen 13 jaar. Naar gym ging ik niet meer en had altijd lange kleren aan.
De middelbare school kwam eraan. Ik begon kinderen te pesten en heb 2 kinderen uit mijn klas gepest ik was echt een rotkind. Toen moest ik uiteindelijk door mijn gedrag en slechte cijfers naar de mavo. Een hel want ik haatte die school. Gelukkig ging een goede vriendin van me ook mee. WE hadden samen de grootste lol en werden al gauw de ergste van school. We kregen een blok-rooster, werden geschorst en moesten elke week wel nablijven. Onze ouders werden ziek van ons. Op een gegeven moment kwam de zomervakantie eraan. Ik ging op vakantie en mijn vriendinnen bleven thuis. Mijn 2 vriendinnen braken in in mijn school en mijn beste vriendin waarmee ik altijd omging werd daardoor van school getrapt!
Ik stond er alleen voor. Ik zat in een nieuwe klas en deed nog erger maar nu in mijn eentje.
wee allerlei telefoontjes van mijn school maar tevergeefs. Zo ging in naar de vierde waar ik nu nog steeds in zit. Ik heb een nieuwe vriendin die ik ook claim. Ze heeft het moeilijk met mij. Ze weet dat ik me elke dag snij en mezelf ontiegelijk haat. Ook kots ik elke dag bijna mijn eten uit wat mijn lichaam ook nog eens kapotmaakt.
Ik zit al 3 jaar bij een psycholoog maar dat helpt amper. Ik zit 5 keer in de week flink in de put en heb al vaak zelfmoord proberen te plegen.
Nu is het zover ik wordt opgenomen.
mijn moeder kon het niet meer aan en mijn familie ook niet en mijn vriendinnen maak ik allemaal kapot.
Ik heb er zin in. Eindelijk rust voor een poosje. IK weet dat mijn Borderline-persoonlijkheidsstoornis nooit weg zou gaan maar misschien helpt het me een beetje want anders denk ik niet dat ik het nog vol houdt! Dit is geen leven.
Heel veel liefs van
Lente

Hallo,

Ik ben Syrah en ben 21 jaar. Ik weet sinds vorig jaar dat ik Borderlinestoornis heb. Eigenlijk was ik wel opgelucht omdat ik m'n hele leven al het gevoel heb gehad dat ik anders was. Ik woon nu bijna 2 jaar samen met een hele lieve, begripvolle man die mij overal in probeert te steunen. Het is belangrijk dat de partner veel informatie krijgt over deze stoornis zodat hij/zij het beter kan leren begrijpen.
Ik ben op de basisschool aangerand door een leraar en m'n ouders hebben me emotioneel verwaarloosd. M'n vader mishandelde me door me dag in dag uit te slaan of te schoppen. Het contact is nu wel redelijk, m'n ouders zijn ook in therapie geweest, sindsdien gaat het een stuk beter tussen ons. mijn sterke kant is dat ik sociaal ben, wat er bij veel borderliners nog wel eens anders is.
Ik ben nu 2 jaar apothekersassistente wat ik met veel plezier doe. Ik heb leuke collega's, kan met bijna iedereen goed overweg.
Anderhalf jaar terug heb ik 2 zelfmoordpogingen gedaan en zodoende is het balletje van Riagg/psychiaters gaan rollen. Toen stond mijn eetprobleem erg op de voorgrond, ik was heel erg gefixeerd op het niet eten. Dit gaat inmiddels iets beter.
Op dit moment volg ik 3 dagen per week therapie, en ik heb nog een lange weg te gaan. Ik probeer meer inzicht in mezelf te krijgen en m'n ervaringen uit het verleden een plek te geven.
liefs Syrah